ช่วงนี้อากาศไม่เปนอันทำอะไร
นอกจาก นอน นอน และ นอน
บางคนอาจคิดได้ว่า
อินี่ขี้เกียจอย่างแรง
วัน ๆ เอาแต่นอน
แหะ .. ยอมรับทุกข้อกล่าวหาเลยคับ
ถึงแม้ช่วงนี้อากาศจะไม่หนาวเท่าอาทิตย์ก่อนแล้ว
แต่ก็ยังมีความเย็นเจือ อยู่บ้าง
(แต่คนรอบข้างบอกร้อนแทบตาย)
แต่นั่นแหละ เรามันคนขี้หนาว
(ขี้เหงาด้วย ส่วนขี้เหม็นไหม คิดว่าไม่นา .. 55++)
แต่ว่า วัน ๆ ไม่ได้นอนอย่างเดียวนะค่ะ
อารมณ์ขยันก็มีเหมือนกัน
(จิง ๆ แล้ว มันนอนไม่หลับมากก่า .. เหอ ๆ)
ไอ่อาการที่ว่านี่คือ
เอาลิ้นชักเก็บของจุกจิกออกมาสะสาง
เพราะมันเริ่มปิดไม่เข้าแล้ว
รื้อ รื้อ รื้อ ออกมาทีละชั้น
ทั้งหมด 7 ชั้น
ที่ได้มาเยอะที่สุด คือ ขยะ ..
(ไม่รุจะเก็บไว้ทำไมนักหนา)
แล้วที่เยอะไม่แพ้กัน
จนทำให้ลิ้นชักปิดไม่ได้แล้วนั่นคือ
" ใบแจ้งหนี้" คร๊า
ไม่แปลกใจเลย
ทำไมไอ่บัวจนเอ๊า จนเอา
หนี้มันบานหทัย
ทั้ง หนี้รถ หนี้ค่าโทรศัพท์บ้าน
(ดีนะ ที่มือถือเปลี่ยนเปน 1-2 โทร เติมเดือนละ 50 เอ๊ง)
ที่สำคัญสุด ๆ ค่าอินเตอร์เนต
ค่า UBC ที่ตอนนี้ปิดไปแล้ว
แต่ใบแจ้งหนี้ยังอยู่
คิด ๆ ดูแล้ว
เงินเดือนพนักงานตำแหน่ง
"กรี๊ด เจเนอรัลเบ๊" ของอิชั้น
ไม่น่าจะสะสมหนี้ได้เยอะขนาดนี้เลย
มิน่า .. ถึงได้ไม่มีกินซะอย่างนี้
แล้วที่มีเยอะรองลงมา
ก็คือโปสการ์ด จากบรรดามิตรสหาย
และเจ้ เจ้ อันเปนที่รัก
และจากตัวเอง
ที่ส่งมาจากที่ต่าง ๆ
จากเชียงใหม่เยอะที่สุด
ทั้งจากคนเชียงใหม่เอง
และคนแวะไปเชียงใหม่ด้วย
(พูดเหมือนแวะไปกินข้าวที่เยาวราชเน๊อะ)
แต่จากที่อื่น ก็ยินดีรับนะค่ะ
หรือใครจะใจดีทิ้งที่อยู่ไว้ให้
ก็ไม่ว่ากันค่ะ .. ชอบเขียนอยู่แล้ว
และที่รอง ของ รอง ลงมา
คือบัตรดูกีฬาค่ะ
บัตรฟุตบอล ฟุตซอล นี่เยอะหน่อย
ถึงแม้ว่าฟุตบอล เข้าครึ่งหลังจะดูฟรีก็เหอะ
ใครดูบอลแต่ครึ่งหลังอย่างเดียวหล่ะ
แล้วก็บัตรเทนนิส
แต่มันเปนของปีที่แล้วอ่ะ
ปีนี้อยากไปแทบตาย
อยากดู Nole มาแข่งให้เหนกับตา
แต่งานมันไม่อำนวยให้โดดได้
เลยอดไป
อย่างเซ็งเลย .. ตอนนั้นใช้วันลาหมดแล้วด้วย
(ไม่รุปีหน้า พี่ทั่นได้ขึ้นอัน 1 (รึเป่า) แล้วจะมาอีกไหม)
พูดถึงทั่น Nole
วันก่อนเพิ่งได้แชมป์มาอีกรายการ
หวังว่าปีหน้าจะแซง หน้าเฟรด กะ นาดาล ไปได้นะ
แอบลุ้นมาตั้งแต่เปนมือ 15 โน้นแหนะ
จำได้ว่าวันนั้นตีกับดนัย ที่เมลเบิร์น
หนุกมาก ถึงขนาดไปทำงานสาย
แถมลงชื่อแล้วยังมานั่งดูที่แบงค์ใต้ตึกออฟฟิศจนจบ
แหะ ๆ .. เทนนิสริซึ่มสุด ๆ
ออกจากคอร์ดเทนนิส มาที่ลิ้นชักของเราต่อดีกว่า
สิ่งที่มีน้อย แต่มีค่าเอามาก ๆ คือ
เศษกระดาษที่เขียนคำคมเก็บไว้
ได้เกือบ 10 แผ่นแหนะ
แต่ก่อนยังไม่มีสมุดไว้เก็บ
เลยจนใส่เศษกระดาษเอาไว้
ไปอ่านอะไรเจอ หรือว่า คิดอะไรได้ขึ้นมา
ก็จะจด ๆ ใส่เศษกระดาษไว้
ตอนนี้เอามารวมในสมุดหมดแล้ว
แถมสมุดก็ได้มาฟรีอีกตะหาก
เพราะเจ้นัดให้ของขวัญปีใหม่
เมื่อปลายปีที่แล้ว
ตอนเราเจอกันครั้งแรก
ที่ร้านอาหารเวียดนามหน้าราม
(หรือจริง ๆ แล้ว ร้านลาบนั่นแหละ แต่แกมีแกงเวียดนามขายด้วย)
ตอนนี้ใช้ไปได้ครึ่งเล่ม
ถ้าปีใหม่นี้ เจ้ไม่มีตังค์
ก็ไม่ต้องซื้อของขวัญปีใหม่ก็ได้
เพราะยังใช้ได้อีกปี ..
(แต่ถ้ามีแล้วไม่ให้ .. ขอให้ขึ้นคานอย่างสง่างามต่อไป .. เอิ๊ก เอิ๊ก)
ใกล้ปีใหม่แล้ว ยังไม่มีแพลนไปไหนเลย
มีแต่คนชวน
แต่ไม่มีคนออกตังค์ให้
หยุดตั้ง 9 วัน
คุงเพื่อนบอก
"มรึงเมาวัน แฮงค์วัน ได้เลยหว่ะ"
เออ .. ไอ่ได้หน่ะมันได้หรอก
แต่เกรงว่า เมาวันแรก ตังค์ก็หมดแล้วอ่ะจิ
(เบื่อความจนของตัวเองจัง ติดหนึบซะ ..)
ลิ้นชักนี้ ไม่ได้รื้อมา 2 ปีแล้วอ่ะค่ะ
สิ่งที่รื้อออกมา ถึงได้มีแต่ความทรงจำไงหล่ะ
น า ง ส า ว มี ฤ ท ธิ์
19 พ.ย. 2551 เวลา 19:35 น.
กิ น เ ห ล้ า . . แ ล้ ว ไ ป น อ น ซ ะ !!
